#EricThorndObsessed - ,,KTOŚ MNIE OBSERWUJE'' - recenzja

Książkę ,,Ktoś mnie obserwuje'' recenzuję we współpracy z wydawnictwem Jaguar.

Recenzja zawiera drobne spoilery. Co prawda nie zepsują one ''przyjemności'' z czytania tej książki, ale na wszelki wypadek zaznaczyłem je czerwoną czcionką.

Słyszeliście kiedyś o A.V. Geiger? Jeśli nie, to nie jesteście wyjątkiem, bowiem autorka nie jest stricte pisarką, ale tworzy na Wattpadzie. Powiem szczerze, że nie wiedziałem o tym prosząc o egzemplarz do recenzji. Wattpad skojarzył się wam z fanfikami o One Direction? Słusznie, bo na okładce znajduje się rekomendacja Ann Todd. Tej Ann Todd od After, Before i innych - bądźmy szczerzy - mizernych ''powieści''. O ile do powieści można je zaliczyć. Jak nietrudno się domyśleć rekomendacja ta tylko wzmogła moje obawy...

Z początku tytuł można interpretować jako wstęp do mocnego thrillera (książka podobno nim jest), w trakcie czytania dociera do nas, iż chodziło o obserwowanie użytkownika na Twitterze. Potem jednak znowu pojawia się wątek chorobliwej obsesji, który przeradza się w chęć posiadania; niekoniecznie przedmiotu. Dodatkowo główna bohaterka cierpi na agorafobię - nie wychodzi z pokoju od miesięcy. 

Muszę tu wspomnieć, że główna bohaterka jest postacią niesamowicie irytującą i nie da się jej polubić mimo tego, iż jest psychicznie chora. Próbowałem, ale nawet kiedy myślałem, że ją rozumiem zaczynała znowu być koszmarnie denerwującą osobą. Na dłuższą metę każdy bohater w tej książce robi coś co sprawia, że ma się go dość. Najbardziej żałosną sceną jest moment kiedy bohaterka zamiast zrozumieć swój problem wysyła osobie po drugiej stronie ekranu OBRAZEK Z TUMBLR Z ŻENUJĄCYM, MOTYWUJĄCYM CYTATEM. Notabene motywujący tekst z obrazka (Każdy, kogo spotykasz toczy bitwę, o której nic nie wiesz. Bądź życzliwy. Zawsze) sprawia, że ta druga osoba wierzy, iż to ona jest winna. 

Takich momentów jest jeszcze kilkanaście i powiem szczerze, że z chęcią sam wypchnąłbym główną bohaterkę na podwórko byleby tylko przestać słuchać o jej ''fobii''. W tym miejscu muszę też wspomnieć, że rozumiem problemy ludzi chorych psychicznie, jednak ta książka aż budzi nienawiść, mimo, iż powinno być wręcz odwrotnie. Najbardziej irytujące jest to jak dowiadujemy się o problemie naszej bohaterki, która nie daje rady wyjść z pokoju (ciekawe jak wobec tego chodziła do łazienki), ale nie waha się zaprosić do domu przypadkowej osoby z ulicy, bo miała umówiony znak.

Wracając do irytujących zachować innych postaci, to najbardziej w oczy rzuca się postawa terapeutki, która postanawia pozostawić Tessę samej sobie, kiedy ta ląduje na komisariacie.

W tym miejscu pora powiedzieć o jedynej chyba - no dobrze są dwie - zalecie tej książki. Są nią wspomniane zresztą na skrzydełku w kolejnych rekomendacjach (kursywą, bo są to przetłumaczone komentarze użytkowniczek Wattpada) fragmenty policyjnych raportów. Ciekawa mieszanka, dzięki której akcja - kiedy staje się naprawdę nudna, i to więcej niż raz - zostaje pchnięta do przodu. W sumie to tylko dzięki temu nie porzuciłem tej książki nieprzeczytanej, a dobrnąłem do końca. Transkrypcja przesłuchań jest zdecydowanie najbardziej udaną rzeczą w tej ''powieści'', bo do thrillera jej daleko.

Postacie są jednowymiarowe i kompletnie bez wyrazu. Właściwie prócz Erica, który jest wręcz bogiem wg. Tessy i samej Tessy, o której w zasadzie wiemy tylko tyle, że ma agorafobię i rzucił ją chłopak oraz, że jest chorobliwie uzależniona od wszystkiego, co z Eric'iem Thornem związane.

Takim oto płynnym akcentem przeszliśmy do powiedzenia kilku słów o zakończeniu. Nie będzie tu spoilerów. Muszę jednak powiedzieć, że kiedy dobrnąłem do zakończenia, to wydawało mi się ono niebywale schematyczne, sztampowe i przewidywalne. Na szczęście(!) ostatni fragment transkrypcji sprawił, że moje zdanie się lekko poprawiło, gdyż ostateczne zakończenie naprawdę mnie zaskoczyło i - co mówię z trudem - czekam na drugi tom.

Muszę wspomnieć o jeszcze dwóch podstawowych problemach tej historii. Po pierwsze jej nierealność - umówmy się, jaki jest procent szansy na to, że twój fanfik (notabene samo ,,Ktoś mnie obserwuje'' wygląda jak fanfik) sprawi, iż zostaniesz dziewczyną super popularnego piosenkarza? No chyba, że postanowisz sprzedać mu liścia, twój wybór... Odnoszę wrażenie, iż A.V. Geiger starała się powtórzyć ''sukces'' Aftera robiąc fanfik o piosenkarzu. Nie wyszło. Oczywiście jest wiele książek o muzyce traktujących, które są bardzo dobre; 28. lutego nakładem wydawnictwa Jaguar ukaże się pierwszy tom Rock War, które zapowiada się bardzo obiecująco. Kolejną dobrą serią o muzyce jest Ostatnia Spowiedź. Natomiast ,,Ktoś mnie obserwuje'' miało być chyba spełnieniem niemożliwych pragnień autorki, czy czymś oscylującym wokół tego tematu.

Książka na LC dostała ode mnie tylko 4 gwiazdki, jednak nie ma co się dziwić. Jest naciągana i przewidywalna. Plus dla autorki za wprowadzenie zapisków policyjnych, jednak minus za to, iż książka, która miała przestrzegać przed zbytnim odkrywaniem swoich sekretów w internecie przed innymi stała się marnej jakości fanfiction. Książka ma jednak niewykorzystany potencjał, który - mam nadzieję - zostanie wykorzystany w drugim tomie, który planowany jest na 2019 rok.

Powiem tylko, że jeżeli macie zamiar przeczytać młodzieżowy thriller, to sięgnijcie po ,,Mirror, Mirror'', o którym mogę powiedzieć, że naprawdę jest thrillerem doskonałym :)
*************
Książka: 384 str., okładka broszurowa ze skrzydełkami