Pierwsze spotkanie z Terrym Prachettem - ,,Straż! Straż!''

Prachett i Tolkien – to dwa nazwiska autorów fantastyki, których nie trzeba nikomu przedstawiać. Niestety, z czytaniem tego drugiego może być różnie. Mimo dostępności aż trzech przekładów oraz licznych wydań ilustrowanych, nie udało mi się póki co przebrnąć przez ,,Władcę Pierścienia’’. Na szczęście z książkami Terry’ego Prachetta jest zupełnie inaczej. Je czyta się niesamowicie szybko, przy czym są one przezabawne i miejscami absurdalne.

Dzisiejszy post traktować będzie o książce ,,Straż! Straż!’’, będącej pierwszym tomem kolekcji Świat Dysku od wydawnictwa Edpiresse. Jako, iż jest to niezwykle rozbudowane uniwersum, postanowiłem, czytając, trzymać się właśnie tej kioskowej kolejności. Wiem, że jest jeszcze wiele innych książek, które nie znalazły się w tejże kolekcji, niemniej na wszystkie inne dodatki typu ,,Świat Kupek’’ czy bodajże ,,Mądrości Świata Dysku’’ przyjdzie jeszcze pora. Skądinąd jestem bardzo ciekaw zbioru felietonów i esejów Terry’ego Prachetta. Szkoda, że zażyczył on, by jego dysk z danymi został zniszczony… Niemniej, czy tylko ja nie wierzę w to, że Neil Gaiman nie zrobił jego kopii? Ale to już temat na osobny felieton.

,,Straż! Straż!’’ to pierwszy tom mini-serii wchodzącej w skład całego Świata Dysku i traktującej w gównej mierze o ludziach z Nocnej Straży; czyli tych, którzy wszystkiego się boją, i wszystko co ludzkie jest im straszne. Jak mawiał dowódca – Vimes przez ,,V’’, jeżeli widzi się coś, co nie powinno mieć miejsca, to należy się jak najszybciej oddalić z takiego miejsca oddalić. To może być świetnym wstępem do tego, jak przezabawna jest ta książka. Ogólnie o ludziach z Nocnej Straży wystarczy wiedzieć, iż boją się wszystkiego, a sama instytucja, którą reprezentują stałą się zbyteczna od kiedy powołano kolejne zgromadzenia odpowiadające za kradzieże i morderstwa. Bo przecież kto, jeśli nie złodziej, najlepiej zapanuje nad innymi złodziejami? Przewodniczący tych profesji zasiadają na równi z doradcami patrycjusza, gdyż to on jest zwierzchnikiem miasta. Wszytko jednak komplikuje pojawienie się smoka.

I tu na dobrą sprawę rozkręca się akcja, gdyż zataczać się ze śmiechu można czytając, jak bohaterowie usiłują przypomnieć sobie stereotypy mówiące, że wybraniec pojawi się sam, ale za zabicie smoka należy się pół królestwa (którego już nie ma) i ręka króla (którego i której też nie ma – jest za to ciotka patrycjusza, tylko czy to wystarczy?)

Prowadzona w przewrotny sposób fabuła jest jedną z ciekawszych jakie dane mi było czytać. Absurd goni tu absurd, niczym w czeskiej komedii. W historii przeplatają się też wątki z pozoru zupełnie niezwiązane ze sobą. Na uwagę zasługuje jednak fakt, jakim są bohaterowie, którzy wykreowani są w sposób GENIALNY! Nikt nie może przejść obojętnie obok sytuacji, w której kilkunastu gwardzistów boi się zaatakować jednego mężczyznę, bo zwykle wszyscy zostają wtedy pokonani (przynajmniej w filmach). Fajnym dodatkiem jest także postać młodego i charyzmatycznego funkcjonariusza Marchewy, który – co było dotąd niespotykane – stosuje się do regulaminów i przestrzega prawa. Tylko, czy nowa nadzieja straży nie pojawiła się poniewczasie?

- Oczywiście, panie sekretarzu – rzekł. - Nauczy się, osobiście tego dopilnuję, że aresztowanie złodziei jest sprzeczne z prawem.

Fabuła, jak mówiłem już, jest bardzo dynamiczna i nie można powiedzieć, że czytelnik będzie się nudził podczas kolejnych rozdziałów. Wskaźnik absurdu wyskoczył z miernika i poszybował daleko daleko w górę. Wszystko jet jednak pod kontrolą. Historia miejscami jest poważna i potrafi nawet zbudować jakieś napięcie. Zakończenie jednak ponownie wraca do początków, które poważne nie były.

Generalnie książka początkowo odpychała mnie tym, iż myślałem, że może być jedną z takich, gdzie czarodzieje posługują się telefonami i innymi gadżetami. Na szczęście tutaj jedyną – poza przywoływaniem stereotypów z historii fantastycznych – anomalią jest członek pewnego sekretnego stowarzyszenia idący po pizzę. Śmieszne, prawda?

Reasumując, uważam, że ,,Straż! Straż!’’ jest świetną pozycją początkową dla tych, którzy nie wiedzą, od czego zacząć czytać Terry’ego Prachetta bądź nie wiedzą, jaką książkę przeczytać jako następną bądź też znudziła im się klasyczna fantastyka. Po prostu ta książka spodoba się autentycznie każdemu.